strona 2/3
Ruszając w dalszą drogę, wciąż za niebieskimi znakami, rozpoczynamy podejście, trawersując ścianę kotła. Mniej więcej w połowie jej wysokości szlak zakręci ostro w lewo, prowadząc wzdłuż stoku. Kilka chwil potem w górze dostrzeżemy budynek Schroniska PTTK Strzecha Akademicka. Sprzed obiektu roztacza się piękna, rozległa panorama na Karpacz i okoliczne pasma górskie. Nacieszywszy oczy panoramą, obchodzimy budek, zakręcając za znakami w prawo w górę, podążając za szerokim traktem. Po lewej mienimy górną stację niewielkiego wyciągu orczykowego. Tuż potem szlak zacznie zakręcać w prawo w górę. Z każdym metrem otwierać będzie się przed nami coraz bardziej rozległa, majestatyczna panorama, w dole na dominujący tu kocioł polodowcowy, na jego szczycie będzie można również dostrzec ścieżkę, będzie to znany nam już żółty szlak, który wraz z czerwonym prowadzi ze Słonecznika wokół kotła.
Ruszając w dalszą drogę, wciąż za niebieskimi znakami, rozpoczynamy podejście, trawersując ścianę kotła. Mniej więcej w połowie jej wysokości szlak zakręci ostro w lewo, prowadząc wzdłuż stoku. Kilka chwil potem w górze dostrzeżemy budynek Schroniska PTTK Strzecha Akademicka. Na dole po lewej widok na Pielgrzymy z podejścia do schroniska Strzecha Akademicka.
Po przejściu około półtorej kilometra oraz zdobyciu kolejnych 165 metrów wysokości dotrzemy do węzła szlaków Spalona Strażnica 1430 m n.p.m., to tu właśnie od prawej dołączy, wymieniony powyżej szlak czerwony, który od teraz będzie nam towarzyszył aż do Śnieżki. Zakręcamy za drogowskazem w lewo, by tuż za rozstajami stanąć twarzą w twarz lub poprawniej twarzą ze szczytem Śnieżki – naszego głównego celu.
Zdjęcia od góry od lewej: Schronisko Strzecha Akademicka, po prawej na górze widok sprzed schroniska, na dole po lewej górna stacja niewielkiego wyciągu orczykowego powyżej schroniska który miniemy ruszając w dalszą wędrówkę, widok na Hotel Gołębiowskiego w Karpaczu oraz na nasz niebieski szlak w kierunku Śnieżki.
Przed nami znacznie łagodniejszy odcinek o długości 1,7 kilometra, prowadzący grzbietem Równi pod Śnieżką. Trasa wpierw zakręci w lewo, następnie w prawo wchodząc z powrotem na grzbiet. Przez cały czas towarzyszyć nam będzie widok na coraz bliższy, charakterystyczny stożkowaty masyw Śnieżki. Po kilku minutach na siodle tuż pod Śnieżką dostrzeżemy charakterystyczny żółty budynek schroniska Śląski Dom. Dotarcie do niego od chwili opuszczenia rozdroży pod Spaloną Strażnicą powinno nam zająć około pół godziny. Nieco wcześniej od lewej dołączy do naszego, szlak czarny, prowadzący z Kopy 1350 m n.p.n., gdzie znajduje się górna stacja kolejki gondolowej „Zbyszek”. Z tego też zazwyczaj miejsca od Polskiej strony napływa największa liczba turystów, których rzekę dostrzeżemy już wcześniej, zbliżając się do Śląskiego Domu. Jeśli zależy nam na większym spokoju, warto wybrać się na trasę w dni gdy kolejka nie kursuje, lub tuż po świecie.
Zdjęcia od lewej, od góry: widoki z trawersu niebieskim szlakiem ze schroniska Strzechy Akademickiej w kierunku Spalonej Strażnicy na kocioł polodowcowy Małego Stawu, dalej sam wspomniany szlak oraz krawędź kotła, którą prowadzi wymieniony w tekście szlak żółty od Polany w Karkonoszach przez Pielgrzymy, Słonecznik i dalej wokół kotła czerwony, z którym połączymy się na rozstajach Spalona Strażnica – z miejsca tego zobaczymy już nasz główny cel masyw Śnieżki, po prawej na dole widok na szlak prowadzący Równią do schroniska Dom Śląski (żółty budynek u podstawy masywu) i na Śnieżkę.
Mijając schronisko Dom Śląski, kierujemy się do podstawy masywu Śnieżki. Z tego miejsca robi ona jeszcze większe wrażenie, jej geometryczna forma i pozbawiony pokrywy roślinnej szczyt, może onieśmielać i rzeczywiście czekające nas podejście jest męczące, ale z pewnością ze wszech miar warte poniesionego wysiłku. Podążając za niebieskimi znakami, wkrótce po opuszczeniu siodła, a jeszcze przed rozpoczęciem właściwych trudności, dotrzemy do rozstai szlaków pod Śnieżką. W miejscu tym szlak którym, podążaliśmy dotychczas, tudzież niebieski, opuszcza szlak czerwony i czarny, odbijając w lewo. W miejscu tym pora na kolejną garść uwag. Wspomniany szlak niebieski odbijając w lewo, prowadzi wzdłuż traktu „Drogi jubileuszowej”, jest to w rzeczywistości droga dojazdowa do stacji metrologicznej IMGW na szczycie Śnieżki. Droga ta trawersuje masyw, prowadząc nieco łagodniej, acz dłuższą trasą. Jest ona otwarta dla ruchu wyłącznie w okresie od wiosny do jesieni, zamknięta natomiast w okresie zimowym ze względu na zagrożenie lawinowe. Warto tu również zaznaczyć że, w miesiącach letnich o szczególnie dużym nasileniu ruchu turystycznego, wprowadzany jest ruch jednokierunkowy na szczyt Śnieżki. Wówczas wchodzimy szlakiem czerwonym, a schodzimy niebieskim „Drogą Jubileuszową”.
…przed nami znacznie łagodniejszy odcinek o długości 1,7 kilometra, prowadzący grzbietem Równi pod Śnieżką. Po przejściu około półtorej kilometra dotrzemy do rozstai Przełęcz Pod Śnieżką to tu gdy będziemy wracać odbijemy w kierunku Kopy, to stąd również napływa od strony polskiej największa liczba turystów zmierzających na Śnieżkę. Na dole po lewej i prawej Schronisko Dom Śląski.
Jeśli natomiast szlak pokonujemy zimą, jak robiłem to sam, podążamy wprost do góry, za czerwonymi i czarnymi znakami, rozpoczynając intensywne podejście. Przed nami do zdobycia 198 metrów wysokości na odcinku zaledwie niespełna kilometra. W teorii powinniśmy odcinek ten pokonać w około 35 minut, w praktyce jak zawsze jest to ściśle związane z naszą kondycją i tempem marszu. Pozwolę sobie tu na jeszcze jedną uwagę, w okresie zaleganie pokrywy śnieżnej, zimą, przy oblodzeniu, bezwzględnie należy zaopatrzyć się w raczki na buty. Byłem świadkiem licznych wywrotek, niektórych potencjalnie niebezpiecznych, w wyniku nagminnego bagatelizowania tej prostej zasady.
Mijając schronisko Dom Śląski, kierujemy się do podstawy masywu Śnieżki. Tu uwaga! W okresie zimowym zamykana jest trasa prowadząca Droga Jubileuszowa prowadząca w lewo, trawersując łagodniej masyw Śnieżki (zdjęcie na górze po prawej), zamiast tego ruszamy prosto w górę, za ostro wyrywając się zakosami ścieżką (szlak czerwony). Mniej więcej w połowie podejścia (zdjęcia na dole po prawej) tuż przy szlaku znajduje się niewielka platforma widokowa.
Dobrze zostawmy już jednak te wynurzenia, skupmy się na kolejnych krokach prowadzących nas ku szczytowi. Dotarłszy tam, czeka nas wspaniała nagroda w postaci zdobycia najwyższego szczytu Karkonoszy oraz Sudetów, jak również Czech, województwa dolnośląskiego, a także całego Śląska o wysokości 1602 m n.p.m. i najwyższej wybitności wśród szczytów Polski i Czech (MDW 1184 m). Śnieżka znacznie góruje nad otaczającymi ją grzbietami. Niczym nieograniczona panorama ze szczytu należy do wyjątkowo pięknych. Szczyt Wznosi się w zachodniej części Czarnego Grzbietu. Na zachodzie Przełęcz pod Śnieżką oddziela ją od Równi pod Śnieżką, ku wschodowi ciągnie się Czarny Grzbiet, natomiast ku południowi odchodzi długie, boczne ramię ze wzniesieniami: Růžová hora, Pěnkavčí vrch i Červený vrch, kończące się na południowym wschodzie, przy ujściu Małej Úpy do Úpy. Ramię to nosi nazwę Růžohorská hornatina. Od północnego zachodu piramidę Śnieżki podcinają Kocioł Łomniczki i dolina Łomniczki, od południowego wschodu – Jelení důl i dolina Jeleniego potoku, od południowego zachodu – Úpská jáma i Obří důl.
Wraz z nabieraniem wysokości, otaczać nas będą coraz rozleglejsze panoramy na stronę Polską i częściowo Czeską. Na dole po lewej widok na górną stację kolejki kanapowej Zbyszek, na Kopie, po prawej widok na Czeskie schronisko Luční Bouda.
.
opis szlaku: Świątynia Wang – Schronisko PTTK Samotnia – Schronisko Strzecha Akademicka – Spalona Strażnica – Schronisko Dom Śląski – Śnieżka – Kopa – Karpacz / strona 2/3
publikacja: 10.02.2025 / opracowanie i zdjęcia (za wyjątkiem zdjęć Świątyni Wang autorstwa: Micha L. Rieser / Andrzej19 ) – Sebastian Nikiel
Informacja: autor dołożył wszelkich starań aby przedstawiony opis był możliwie szczegółowy i poprawny, nie ponosi jednak odpowiedzialności za błędy nawigacyjne osób które zdecydują się na pokonanie rzeczowej trasy. Autor nie ponosi również odpowiedzialności za ewentualne szkody wynikające ze złego przygotowania do przebycia rzeczowej trasy, złych warunków pogodowych, oraz zmian w przebiegu ścieżek i szlaków czy ich dostępności, jak i ewentualnych szkód powstałych podczas jej pokonywania. Decyzja o przejściu opisanej trasy jest decyzją indywidualną, która powinna być oparta o analizę własnych umiejętności i kondycji fizycznej.
Informacje prawne: cytaty i informacje o opisywanych obiektach, lub miejscach, wykorzystano w opracowaniu zgodnie z art. 29 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, jako ograniczenie majątkowych praw autorskich na rzecz dozwolonego użytku, zgodnie z nowelizacją rzeczowej ustawy z 2015 roku, wyłącznie w celu prezentacji i szerszego omówienia poruszanych wątków, pozostających w związku z jego głównym tematem.
Prawa autorskie – można wykorzystywać nieodpłatnie wyłącznie w zastosowaniach niekomercyjnych, oraz z uznaniem i zachowaniem autorstwa, zgodnie z licencją Creative Common 3.0 – www.creativecommons.org / Copyright – can be obtained in a non-commercial manner and with the recognition and behavior made, in accordance with the license under the Creative Common 3.0 license – www.creativecommons.org