strona 4/4
systematyka artykułu:
- Pięć szczególnych lat… (2020-2025 r.)
- To był piękny, ciepły, maj… (2005 r.)
- Nowy rozdział… (2011 r.)
- Jubileusz… (2025 r.)
- Na koniec…
- Materiały powiązane / linki
- Podziękowania i prośba o wsparcie
.
Jubileusz…
Tak powracamy do obecnego roku. Powyższe wywody i tak dla wielu pewnie nazbyt długie, tu wybaczcie, niezwykle trudno jest skompresować 20 lat walki, kilkanaście pobytów w szpitalach, kilka operacji i cała tę górę zdarzeń oraz cierpienia w tak małym formacie, miały za zadanie zilustrowanie wydarzeń, które pozwoliły mi w tym szczególnym roku, sięgnąć po kolejne z marzeń. Moje serce od zawsze jest związane z górami, szczególnie do Beskidów, ale też Tatr Wysokich. Tu szczególnie bliskie są mi Słowackie Tatry Wysokie. Nic jednak nie wskazywało na to, że jeszcze kiedykolwiek będę mógł w nie powrócić.
Nie napawały mnie otuchą doświadczenia, jakie stały się moim udziałem, gdy to 04 maja 2022 roku po otrzymaniu z rąk Prezes Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego, Złotej Odznaki PTT z Kosówką, wyrwaliśmy się z Żoną na Kasprowy Wierch i dalej w kierunku Świnicy. Szybko, okazało się, że uszkodzony zmysł równowagi, hipernadwrażliwość sensoryczna, sprawia mnóstwo problemów. Chwilami mocno wychylałem się z linii szlaku… rzecz niedopuszczalna w warunkach szlaków wysokogórskich. To naprawdę irytujące uczucie, gdy zdradza nas własne ciało. Gdy minęła gorycz zawodu, jaki sprawiło mi ciało tamtego dnia, cierpliwie nadal trenowałem, stawiając czoła kolejnym kryzysom, a tych jak wiecie, w ostatnich pięciu latach nie brakowało.
Czwartego maja 2022 roku, z rąk Prezes Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego, otrzymałem zaszczytną odznakę Złota Odznaka PTT z Kosówką – było i jest to dla mnie szczególnie ważne wyróżnienie. Po tym pięknym wydarzeniu wybraliśmy się z Żoną na Kasprowy Wierch i dalej przez Liliowe w kierunku Świnickiej Przełęczy. Kumulacja bodźców, ludzie, zgiełk, wszystko to spowodowało poważne zaburzenia równowagi, świsty i piski uszne. To zaś przełożyło się na słabe nogi i zaburzenia chodu, co szczególnie w Tatrach Wysokich wskazane nie jest… podsyciło to niechciany płomień wątpliwości, czy jeszcze kiedykolwiek uda mi się w nie powrócić. Po lewej na dole na Beskidzie 2012 m n.p.m., w środku widok w kierunku Świnicy z Kasprowego Wierchu, po prawej w drodze na Rusinową Polanę.
Wreszcie po tych wszystkich latach, niezliczonych bataliach, chwilach załamania, bólu, zwątpienia, 19 sierpnia 2025 roku podjąłem po raz kolejny wyzwanie i wraz z Żoną rozpocząłem wędrówkę ze Štrbskégo Plesa, przez Chatę pod Soliskiem, na Predné Solisko. Gdy minęliśmy chatę i rozpoczęliśmy podejście, nie bacząc już na ból, rwałem na gnących się nogach do przodu jak rakieta. Niosły mnie radość ze spełnienia i zwycięstwa, aż we wczesnych godzinach popołudniowych, stanąłem, równo po 30 latach, 20 od uszkodzenia kręgosłupa i 16 od chwili zdiagnozowania trawiącej mnie bezkarnie przez lata boreliozy, na szczycie. Wbrew wszystkiemu i wszystkim wątpiącym i na przekór narzucanym przez choroby ograniczeniom.
Po tych wszystkich latach, niezliczonych bataliach, chwilach załamania, bólu, zwątpienia, 19 sierpnia 2025 roku podjąłem po raz kolejny wyzwanie i wraz z Żoną rozpocząłem wędrówkę ze Štrbskégo Plesa, przez Chatę pod Soliskiem, na Predné Solisko, tu po lewej odpoczynek tuż przed ostatnim podejściem (zdjęcie środkowe) do Chaty pod Soliskiem – po prawej. W tle widać nasz cel – Predné Solisko…
Było to piękne ukoronowanie dwudziestu bardzo ciężkich lat. Na górze łzy wypełniły moje oczy – łzy szczęścia i spełnienia. W dół szedłem lżejszy, o całe tony, zrzuciwszy z serca wątpliwości, zapominając o goryczy i trudach. Te ostatnie szybko oczywiście powróciły, nie ma to jednak żadnego znaczenia. Liczy się wyłącznie tamta chwila – warta każdego poświęcenia i wysiłku. Tego bowiem nikt nam już nie zabierze, bez względu na to, co przyniesie przyszłość, czy pisany mi jest upadek, wszystko to nie ma to znaczenia. Wygrałem, sięgnąłem tam, gdzie sięgnąć mówiono, że już nie zdołam.
Równo po 30 latach, 20 od uszkodzenia kręgosłupa i 16 od chwili zdiagnozowania trawiącej mnie bezkarnie przez lata boreliozy, na szczycie Predné-go Soliska. Wbrew wszystkiemu i wszystkim wątpiącym i na przekór narzucanym przez choroby ograniczeniom. Zdjęcie po lewej — równo 30 lat temu stanąłem na szczycie Krywania, po prawej stojąc na szczycie Predné-go Soliska. Warto było trwać i walczyć dla tej pięknej chwili!
Ten jakże piękny, spinający we wspólny nawias minione lata sukces, okazał się nie być jedynym w tym roku. Tu niespodziewanie, a to za sprawą mojego serdecznego Przyjaciela Szymona, zostałem nominowany, a potem laureatem Programu Stypendialnego „Słoneczny Horyzont”, organizowany przez Fundację Pomocy Osobom Niepełnosprawnym Słoneczko, która otacza mnie opieką prawną od ponad 15 lat. To ogromne i ważne wyróżnienie. Zająłem III miejsce w kategorii „Sztuka”. Spośród wszystkich otrzymanych na przestrzeni lat wyróżnień, to obok, otrzymanej od Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego odznaki „Złota Odznaka PTT z Kosówką”, ma dla mnie znaczenie szczególne.
W miejscu tym pragnę z całego serca podziękować Szymonowi za zgłoszenie mojej kandydatury oraz całej kapitule konkursowej za to zaszczytne wyróżnienie. Dziękuję również Prezes Fundacji Pani Dorocie i Pani Natalii. Dziękuję nie tylko za to wyróżnienie, ale przede wszystkim za to wszystko, co robicie na rzecz osób niepełnosprawnych. To trudna, ale piękna i ważna praca. Dzięki Wam świat jest znacznie lepszym miejscem. Gratuluję również wszystkim laureatom, jesteście wielcy, rzeczy, jakie robicie, to co osiągacie, pomimo niepełnosprawności, jest wspaniałe i niezwykłe. Uczy też pokory, wobec własnych problemów, ale też motywuje do dalszej pracy i walki.
Dzięki zgłoszeniu mojej kandydatury, przez mojego drogiego Przyjaciela Szymona, zostałem laureatem Programu Stypendialnego „Słoneczny Horyzont”, organizowany przez Fundację Pomocy Osobom Niepełnosprawnym Słoneczko, która otacza mnie opieką prawną od ponad 15 lat. To ogromne i ważne wyróżnienie. W programie zająłem III miejsce w kategorii „Sztuka”.
Pozwólcie, że zatrzymam się tu jeszcze na chwilkę. Za każdym niepełnosprawnym, za każdym toczącym swe trudne boje, z chorobą, życiem i systemem, stoją cisi bohaterowie. Pomijani często na galach, niewspominani w gratulacjach, co zawsze napawa mnie smutkiem. To życiowi partnerzy, żony i mężowie, rodzice i przyjaciele. To oni są z nami na pierwszej linii frontu. To oni często dźwigają ogromny ciężar, stojąc u naszego boku. Podtrzymując nas i walcząc o nasze wspólne życie. Przeżywają te same co my koszmary, czasem znacznie gorsze, bo czy jest coś trudniejszego niż patrzenie na cierpienie najbliższej osoby, nie mogąc jej pomóc? Pragnę tu więc podziękować mojej drogiej Żonie, która stoi u mego boku od 26 lat. To również dla ciebie i dzięki tobie, walczę. Dziękuję!
To był ogromny zaszczyt móc stanąć na scenie z tak wybitnymi młodymi ludźmi, zwycięzcami Programu Stypendialnego „Słoneczny Horyzont” – jesteście niezwykli! Dziękuję również całej Kapitule programu za to wyjątkowe wyróżnienie, była to dla mnie również okazja do poznania wielu wspaniałych ludzi w tym Prezes Fundacji Pomocy Osobom Niepełnosprawnym Słoneczko, Panią Dorotę (zdjęcie po lewej) i Panią Natalię, jej prawą rękę. Po prawej w drodze ze stacji kolejowej na galę, która odbyła się w widocznym w tle hotelu Gromada w Pile.
Upór, właściwe leczenia i wsparcie ludzi, pozwoliło mi nie tylko osiągnąć te wszystkie sukcesy, ale sięgnąć nawet po te zdawałoby się niemożliwe do zrealizowania marzenia. Malkontenci, osoby, które poddały się spirali negatywach emocji, zapadając we własne problemy, mogliby zapytać, po co to wszystko – cóż, właśnie po to, aby nie oddać walkowerem swego, tu na ziemi czasu, aby nie umrzeć za życia. W istocie jedyną wartością, którą wierzę, można przenieść dalej, nie są pieniądze, ani drogie rzeczy, ale to właśnie czego doświadczyliśmy, to czym ubogaciliśmy swoją duszę oraz serce. To emocje, to spełnienie, to opór wobec przeciwności losu, to pomoc innym, motywowanie ich do podjęcia własnej krucjaty o marzenia, o lepsze, pełne pasji życie. Mam nadzieję, że takie przesłanie udało mi się właśnie wyrazić w tym artykule – opisującym jakże trudne, ostatnie 20 lat mojego życia, ukoronowane jednak pięknymi chwilami i sukcesami.
Dziękuję mojej drogiej Żonie, która stoi u mego boku od 26 lat. To również dla ciebie i dzięki tobie, walczę!
Zdjęcia od lewej: Dolina Kościeliska, niedługo po operacji zespolenia V kości prawej stopy – 13.10.2023 roku / Majówkowy wypad do Jaworzynki Trzycatek, w tle Ochodzita – 02.05.2024 roku / Zwiedzając Cieszyn 13.08.2024 roku.
Na koniec…
Mógłbyś teraz drogi Czytelniku zapytać co dalej… co po tych 20 latach. Czy jestem nadal tak samo zmotywowany? Czy wciąż wierzę? Nie wiem co dalej, życie pisze własne scenariusze. Tylko najwyższy Gazda zna nasz los, my możemy tylko dokonywać wyborów, lepszych lub gorszych, wierząc, że obrany kierunek jest właściwy. Z pewnością jestem zmęczony, czasem bardzo, dwie dekady intensywnej walki, odcisnęły na mnie swe piętno. To jednak naturalne. To nie do uniknięcia. Nie wiem też oczywiście, ale liczyć się z tym należy, czy i kiedy któraś z chorób przejmie prowadzenie, a może to organizm utrudzony w końcu się podda. To nie pesymizm, to racjonalna ocena stanu, nieprzesłaniająca mi jednak celów, ani niewpływająca na marzenia.
Nie myli się ten, co upada, lecz ten, kto z upadku się nie podnosi.
Zapewne wiele przede mną jeszcze chwil zwątpienia, wiele batalii, wiele kroków wstecz i małych w przód, być też kiedyś któraś z chorób przejmie prowadzenie, a może to organizm utrudzony w końcu się podda. Nie ma to jednak żadnego znaczenie – liczy się to aby nie oddać swego tu czasu walkowerem…
Walka bowiem trwa do ostatniego oddechu. Na pewno wiele chwil zwątpienia przede mną, chwil, gdy choroba wysysa ze mnie nadzieję, gdy gnę się pod pręgierzem bólu, jak choćby teraz gdy piszę te słowa, a choroba właśnie naciera. Wszystko to nie wpływa również na ten prosty fakt, że czas, a wraz z nim nasze życie, upływa. Nie ma więc sensu trwonić go na żale, na rozpamiętywanie tego, co było, co się nie udało. Zawsze lepiej dostrzegać, że szklanka jest w połowie pełna niż niepusta. Trzeba walczyć tu i teraz, tymi możliwościami, które jeszcze mamy.
Życie to droga, to podróż krótsza niż wszystkim nam się wydaje, warto więc walczyć o każdy dobry dzień i to cel mój zasadniczy. Wyrywać jak najwięcej dobrych dni chorobie i wypełniać je jak najpiękniejszymi rzeczami, ubogacającymi moje serce i duszę, niosąc to światło, tę radość, dalej, tak aby ci, którzy wciąż pogrążeni są w mroku, ruszyli we własną podróż ku światłu.
Życie to droga, to podróż krótsza niż wszystkim nam się wydaje, warto więc walczyć o każdy dobry dzień i to cel mój zasadniczy…
Po lewej na mecie kolejnego pięknego szlaku – stacja kolejowa w Kleczy Górnej 26.06.2024 roku, po prawej rejon Przełęczy Karkoszczonka 03.05.2024 roku.
.
Opracowania podobne / powiązane:
- artykuł „Życie stawia na mojej drodze kolejne przeszkody…” / zbiórka na operację złamania zmęczeniowego V kości prawego śródstopia
- dział O MNIE:
- Cykl imprez charytatywnych „Ludzie gór, dla człowieka gór”:
- dział WYDAWNICTWA WŁASNE / wydane tomiki poezji:
.
Dziękuję wszystkim, którzy od lat przy mnie trwają, wspierają, na różne sposoby. Dziękuję lekarzom, tym którzy trafnymi decyzjami, umożliwili mi dotarcie, tu gdzie dziś jestem. Dziękuję szczególnie moim bliskim, Żonie Anecie i Patrykowi.
* * *
Jednym z filarów niezbędnych do kontynuacji mojej trudne, nierównej, walki, są niestety również pieniądze. To stały wyścig, walka o środki, aby wciąż być o krok przed chorobą. Pieniądze są tu więc narzędziem, które umożliwia, w połączeniu z odpowiednią determinacją oraz terapią, trwanie wobec niej oporem.
Jeśli więc ktoś ma możliwość i chęć, mój apel o pomoc wciąż pozostaje aktualny. Nie brak przede mną nowych wzywań, pewnie i takich, których dziś nawet nie jestem w stanie przewidzieć, dzięki jednak waszej pomocy mogę wciąż stawiać im czoła. Istnieje kilka możliwości wsparcia mojej walki. Poprzez bezpośrednie wpłaty datków, przekazanie 1,5% swojego podatku, cenne jest również rozpowszechnianie informacji z moim apelem.
Zarówno wpłaty bezpośrednie, jak i 1,5% podatku, można przekazać na subkonto Fundacji Pomocy Osobom Niepełnosprawnym Słoneczko, której podopiecznym jestem, lub co jest nowością, również na mój profil podopiecznego na portalu Siepomagam. Wybór zależy wyłącznie od Państwa preferencji. Z góry dziękuję za każdą wpłatę. Dane do wpłaty, dostępne są w dziale O MNIE / JAK POMÓC. Można stamtąd pobrać również banery z moim apelem o pomoc.
artykuły / Dwadzieścia lat – moja droga ku marzeniom / strona 4/4
tekst, opracowanie i zdjęcia: Sebastian Nikiel 03.11.2025
Wykorzystane w artykule cytaty, zdjęcia, zrzuty ekranu, lub grafiki związane z omawianymi zagadnieniami, zaprezentowano zgodnie z art. 29 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, jako ograniczenie majątkowych praw autorskich na rzecz dozwolonego użytku, zgodnie z nowelizacją rzeczowej ustawy z 2015 roku, wyłącznie w celu prezentacji i szerszego zobrazowania poruszanych tematów, pozostających w ścisłym związku z jego tematem.
Informacja o prawach autorskich – można wykorzystywać nieodpłatnie wyłącznie w zastosowaniach niekomercyjnych, oraz z uznaniem i zachowaniem autorstwa, zgodnie z licencją Creative Common 3.0 – www.creativecommons.org / Copyright – can be obtained in a non-commercial manner and with the recognition and behavior made, in accordance with the license under the Creative Common 3.0 license – www.creativecommons.org

























